Celtic Orthodox Brittany

Celtic Orthodox Church

The Story and History of Saint Palladius of the Scots

The story and history of Saint Palladius of the Scots. The name of Palladius shows this Saint to have been a Roman, and most authors agree that he was deacon of the Church of Rome. At least St. Prosper, in his chronicle, informs us that when Agricola, a noted Pelagian, had corrupted the churches of Britain by introducing that pestilential heresy, Pope Celestine, at the instance of Palladius the deacon, in 429, sent thither St. Germanus, Bishop of Auxerre, in quality of his legate, who, having ejected the heretics, brought back the Britons to the Orthodox faith. In 431 Pope Celestine sent Palladius, the first bishop, to the Scots then believing in Christ. The Irish writers of the lives of St. Patrick say that St. Palladius had preached in Ireland a little before St. Patrick, but that he was soon banished by the King of Leinster, and returned to North Britain, where he had first opened his mission. There seems to be no doubt that he was sent to the whole nation of the Scots, several colonies of whom had passed from Ireland into North Britain, and possessed themselves of part of the country since called Scotland. After St. Palladius had left Ireland, he arrived among the Scots in North Britain, according to St. Prosper, in the consulate of Bassus and Antochius, in the year of Christ 431. He preached there with great zeal, and formed a considerable Church. The Scottish historians tell us that the Faith was planted in North Britain about the year 200, in the time of King Donald, when Victor was Pope of Rome. But they all acknowledge that Palladius was the first bishop in that country, and style him their first apostle. The Saint died at Fordun, fifteen miles from Aberdeen, about the year 450.

Feast Day of Saint Palladius of the Scots
The Feast Day of Saint Palladius of the Scots is July 6. The origin of Feast Days: most saints have specially designated feast days and are associated with a specific day of the year and these are referred to as the saint's feast day. The feast days first arose from the very early Christian custom of the annual commemoration of martyrs on the dates of their deaths at the same time celebrating their birth into heaven.
 

Saint Patrick

Patrick, called the Apostle of Ireland, was born about the year 389, of Roman and British parentage. Blessed Martin of Tours is said to have been among his kin. But although he is usually accounted as British, the place of this birth is unknown. When Patrick was a lad he was taken prisoner by slavers and carried to Ireland, whence he escaped after six years. Meanwhile he learned to serve God well, for whilst attending the flock of his master he would rise before the light, in snow and frost and rain, to make his prayers.

Having been finally raised to the priesthood, Saint Germanus of Auxierre consecrated him bishop, and
sent him back to Ireland, in succession to Saint Palladius, the first Christian missionary, who, after twelve months of labour there, had gone to Scotland and then died. Patrick travelled to every part of Ireland, converting many of the people and their chiefs by his preaching and example. And everywhere his preaching of the Word was confirmed by wonders and signs following. He washed many of the Irish folk in the laver of regeneration, ordained many bishops and clerks, and decreed rules for virgins and for widows living in continency. And he established Armagh as the primatial See of all Ireland.
Besides that which came upon him daily, the care of all the churches of Ireland, he never suffered his spirit to weary in constant prayer. It was said that it was his custom to repeat daily the whole Book of Psalms, together with certain other hymns and prayers, and that he took his short rest lying of a bare stone. He was a great practicer of lowliness, and after the pattern of the Apostle, always continued to work with his own hands. At last he fell asleep in the Lord in extreme old age, according to some authorities about the year 461, glorious both in word and deed. His body was translated to the Cathedral of Down in Ulster in 1185.

Άγιος Παλλάδιος (Palladius) απόστολος της Σκοτίας.

Ό άγιος Παλλάδιος ήταν κελτικής καταγωγής και υπηρετούσε ως διάκονος στη Ρώμη.

Ο πάπας Κελεστίνος Α' (422-432), εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον προσέλαβε ως αρχιδιάκονό του.


Ο αιρετικός Αγρικόλας, ένας από τούς κορυφαίους πελαγιανιστές, είχε αναστατώσει τότε με τα ψυχοφθόρα κηρύγματά του την Εκκλησία των Βρετανικών Νήσων.

Ο άγιος Παλλάδιος έπεισε τον πάπα να στείλει εκεί, το 429, τους αγίους επισκόπους Γερμανό της Ωξέρ και Λούπο της Τρουά, οι οποίοι κατόρθωσαν να εξαφανίσουν την αίρεση με τη συστηματική και επίμονη ιεραποστολή τους.


Το 431, δύο χρόνια μετά την άνοδο του Λόουνγκαιρ στο θρόνο του «υπέρτατου βασιλιά» της Ιρλανδίας -που λεγόταν τότε Σκότια- ο πάπας έστειλε τον άγιο Παλλάδιο στην όμορφη νησιωτική αυτή χώρα της Β. Ευρώπης ως πρώτο επίσκοπο της, για να κηρύξει το ευαγγέλιο και να θεμελιώσει την τοπική Εκκλησία.

Ο άγιος αποβιβάσθηκε στο Λάινστερ με δώδεκα συνοδούς, που θα τον βοηθούσαν στο ιεραποστολικό του έργο. Δυστυχώς όμως, δεν μπόρεσε να μείνει εκεί για πολύ.

Στα τέλη του ίδιου χρόνου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί, διωγμένος από τον ηγεμόνα Ντάθι. Πρόλαβε ωστόσο, να βαπτίσει ευάριθμους Σκώτους (Ιρλανδούς) και να κατασκευάσει με τους συνεργάτες του τρεις ξύλινους ναούς.

Φεύγοντας, άφησε πίσω του τέσσερις από τούς δώδεκα συντρόφους του (Αυγουστίνο, Βενέδικτο, Σίλβεστρο και Σολίνο), τα χειρόγραφά του, καθώς και τεμάχια αγίων λειψάνων.

Τον ευαγγελισμό της χώρας πραγματοποίησε αργότερα, κάτω από ευνοϊκές συνθήκες, ο κατεξοχήν απόστολος της Ιρλανδίας άγιος Πατρίκιος (+ 461).


Ο άγιος Παλλάδιος στράφηκε προς τις βόρειες επαρχίες της Βρετανίας, όπου ζούσαν πολλοί Σκώτοι (Ιρλανδοί) μετανάστες και η ημιάγρια φυλή των Πικτών. Στην περιοχή αυτή, τη γνωστή και σήμερα ως Σκοτία, κήρυξε την ευαγγελική αλήθεια για δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια.

Και ήταν τέτοια η επιτυχία του, ώστε, μολονότι ο χριστιανισμός είχε φτάσει εκεί από τον 2ο αι., η τοπική παράδοση θεωρεί ως απόστολο και πρώτο επίσκοπο Σκοτίας τον άγιο Παλλάδιο.

Απεβίωσε ειρηνικά το 450 και η μνήμη του τιμάται στις 6 Ιουλίου.

SAINT COLUMBAN (540-615)

The precise date of his birth is unknown; however, Columban was born around 540 AD (some suggest 559) in Ireland, to a noble family.  He received a good classical education and decided early, although the pretty Irish girls were not without some attraction to him, to embrace the ascetic life.

Columban learned how to read the psalter at the age of six.  His ability to tame animals revealed his closeness to nature. As a young man he would often visit a recluse whose wisdom he appreciated.  This was what determined his vocation.  He decided to embrace the religious life. He walked to the Abbey at Cluaninis where he was under the tutelage of the Abbot Sinell.  Later, he went to Bangor, in Northern Ireland under Abbot Congall. Columban delighted in the severity of the daily offices and in the innumerable ascetic exercises, like fasting totally for several days, praying with arms outstretched in cold water…he was called to the priesthood before leaving, with twelve monks, to evangelise the pagan regions of Gaul. The faith was there but greatly ignored and the country was constantly torn by war. Sigbert gave them authority to found a monastery at Annegray which was soon engulfed by people seeking healings and asking for the brothers' prayers.  A chorus of praise celebrated Columban. Desiring to escape the popularity, he found a cave like place for retreat. As it was already inhabited by a bear, he simple asked it to go.

His disciples were becoming numerous, Columban therefore searched for a new foundation. He discovered Luxeuil some miles away. The monks created a place to mirror the monastery at Bangor.  The novices flowed, it was necessary to create a new foundation for them.  Columban chose a rich terrain, full of sources, which he named Fountaines.  One day a contagious malady struck the monks of Luxeuil.  Columban visited the sick and ordered them to rise and go thresh the wheat. All who obeyed were cured, but the disobedient struggled for a year in pain. Columban directed three abbeys: Annegray, Luxeuil and Fontaines, where, together, three hundred monks lived.  The king Theodebert asked him to evangelise the countries of the Rhine. Having arrived at Bale, the monk Urcisin was despatched from the community and later founded the Abbey of Saint Ursanne in the Jura. Expelled by the Celts, driven out of Tuggen, the community then headed East, to Austria, and settled at Bregenz.

After the death of king Theodebert, the country became dangerous. Columban resolved to leave for Bregenz, and took the shortest route to Italy.  Only Gall, suffering from fever, wished to remain.  Columba authorised this but forbade him from saying Mass. Therefore, he left Gall in Switzerland.  Overcoming many obstacles in the Alps, he settled at Bobbio, near Milan. He rebuilt the ruins, cleared the undergrowth and prepared the ground. In spite of age and fatigue, Columban worked and heaven rewarded his courage.

Overcome with infirmities, spent and tired, he died on the 23^rd of November, 615 at Bobbio, surrounded by his monks, at the age of 75. Many of his disciples founded monasteries which covered Europe.

Saint Columban’s feast day is November 23^rd

Άγιος Κολουμβάνος (Columbanus), απόστολος της Γαλλίας

Ό Άγιος Κολουμβάνος γεννήθηκε το 543 στο Λάινστερ της Ιρλανδίας από γονείς ευγενείς, που του έδωσαν αξιόλογη κλασική παιδεία. Πολύ νωρίς πόθησε τη μοναχική πολιτεία, από την οποία όμως τον κρατούσαν μακριά οι νεανικοί πειρασμοί. Η εξαιρετική ομορφιά του, έκανε πολλές νέες να τον ερωτεύονται παράφορα. Ζήτησε τη συμβουλή μίας ηλικιωμένης ασκήτριας, που τον παρακίνησε ν' απαρνηθεί την πατρίδα του και τα εγκόσμια.

«Φύγε και σώσου», του είπε λακωνικά.

Κι εκείνος πραγματικά έφυγε, παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, που δοκίμασε να τον εμποδίσει.


Ύστερ' από σύντομη παραμονή στη μονή Κλουάινινις του Λούφερν, πήγε στο περίφημο μοναστήρι Μπαγκόρ του Καρρικφέργκως, μεγάλο εκπαιδευτικό και ιεραποστολικό κέντρο, όπου μαθήτευσε στο διάσημο ηγούμενο άγιο Κογγάλλο (+ 602).


Το 590, φλεγόμενος από τον πόθο της ιεραποστολής, αναχώρησε με δώδεκα ακόμη μοναχούς για την Ευρώπη. Πέρασε τη Βρετανία και ήρθε στη Γαλλία, χώρα με χριστιανική παρουσία ήδη, αλλά, λόγω των πολεμικών αναστατώσεων και της ολιγωρίας του ανώτερου κλήρου, σε κατάσταση πνευματικής καταπτώσεως και εκκλησιαστικής αταξίας


Για πολλά χρόνια αφοσιώθηκε στο ευαγγελικό έργο.

Διατρέχοντας τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη, κήρυσσε την πίστη, καλούσε σε μετάνοια, δίδασκε την αρετή, έδινε με τη ζωή του το παράδειγμα της ταπεινοφροσύνης, της αγάπης, της φιλανθρωπίας και της καλοσύνης.

Στην Ιερή αυτή διακονία τον ακολουθούσαν και τον βοηθούσαν οι δώδεκα σύντροφοι του.


Σε μιαν από τις αλλεπάλληλες αποστολικές περιοδείες του, έφτασε και στη Βουργουνδία, όπου έγινε δεκτός από το βασιλιά Γκοντράν (+ 593).

Η αγιότητα και η ευγλωττία του, σαγήνευσαν το μονάρχη, που του πρόσφερε το ρωμαϊκό κάστρο του Αννεγκραί για να το μετατρέψει σε μοναστήρι. Έτσι η μικρή αδελφότητα του αγίου εγκαταστάθηκε εκεί, ζώντας με πτώχεια, εγκράτεια και προσευχή.
Η ραγδαία αύξηση των μοναχών έκανε σύντομα αναγκαία την αναζήτηση άλλου τόπου. Ο Γκοντράν παραχώρησε στον άγιο το ευρύχωρο φρούριο του Λουξέγ, όπου πλήθη Φράγκων και Βουργουνδών, όλων των τάξεων και των ηλικιών, συνέρεαν είτε για ν' απολαύσουν τις ψυχωφελείς διδαχές του ηγουμένου Κολουμβάνου, είτε για να ενταχθούν στο κοινόβιό του.


Είκοσι χρόνια φώτιζε πνευματικά ο Άγιος τους μοναχούς και τους κοσμικούς, όχι μόνο της Βουργουνδίας αλλά και ολόκληρης της Γαλλίας, επιτελώντας ένα αξιοθαύμαστο εποικοδομητικό έργο.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο συναξάρι του,

«θεμελίωσε τη συνείδηση της Ευρώπης...

σε όποιον τόπο πήγε, έκανε να βλαστήσει η αληθινή αγιότητα...

άναψε το πυρ του Χριστού όπου μπορούσε, αδιαφορώντας αν θα καιγόταν ο ίδιος από τη φλόγα...».


Και πράγματι, τα φλογερά κηρύγματά του, ελεγκτικά κάποτε των παρεκτροπών κάποιων ασυνείδητων ρασοφόρων, δυσαρέστησαν μια μερίδα του τοπικού κλήρου.

Θέλοντας να τον εκδικηθούν και μη βρίσκοντας άλλη αφορμή, τον κατηγόρησαν για το ότι ακολουθούσε το κελτικό τυπικό στον εορτασμό του Πάσχα και στη μοναχική αμφίεση.

Ο Άγιος Κολουμβάνος απολογήθηκε με επιστολές, τόσο προς τη σύνοδο των Γάλλων επισκόπων (Σεν, 601) όσο και προς τον πάπα Ρώμης άγιο Γρηγόριο το Μέγα (590-604), υποστηρίζοντας τις θέσεις του με την επίκληση της παλαιάς δυτικής (ιρλανδικής) πράξης και του αγίου Ανατολίου Λαοδικείας (+ 282), συγγραφέα πραγματείας για το Πάσχα.


Στη συνέχεια γνώρισε τον κατατρεγμό και από την κοσμική εξουσία.

Ακέραιος καθώς ήταν, προκάλεσε το μίσος της διεφθαρμένης βασίλισσας Βρουγχίλδης, χήρας και μητέρας αντίστοιχα των βασιλέων της Αυστραλίας (Ανατ. Γαλλίας) Σιγεβέρτου Α' (+ 575) και Χιλδεβέρτου Β' (+ 596).


Η Βρουγχίλδη, είχε την κηδεμονία των δύο ανήλικων εγγονών της, βασιλέων της Αυστραλίας Θεοδεβέρτου Β' (γενν. 586) και της Βουργουνδίας Θεοδώριχου Β' (γενν. 587) και κατοικούσε στα ανάκτορα του πρώτου.

Όταν η σκανδαλώδης ανάμειξή της στη διακυβέρνηση της χώρας ανάγκασε τους άρχοντες να απαιτήσουν από τον νεαρό βασιλιά την απομάκρυνσή της, εκείνη κατέφυγε στον άλλο εγγονό της (599).


Στη Βουργουνδιανή Αυλή, η φίλαρχη και αδίσταχτη γυναίκα χρησιμοποίησε κάθε αθέμιτο μέσο για να πάρει στα χέρια της την εξουσία. Εξώθησε τον ευάλωτο Θεοδώριχο σε ακόλαστη ζωή, ματαίωσε τον νόμιμο γάμο του με μια Βησιγοτθίδα πριγκίπισσα κι έβαλε κακοποιούς να δολοφονήσουν τον άγιο Δεσιδέριο, επίσκοπο της Βιέν, που αποδοκίμαζε τις ανομίες της.
Στόχος της οργής της έγινε και ο άγιος Κολουμβάνος, όταν αρνήθηκε να ευλογήσει τους τέσσερις γιους, που ο εγγονός της είχε αποκτήσει με παλλακίδες.

«Αυτά τα παιδιά είναι καρποί της αμαρτίας!», είπε.

«Όχι μόνο δεν θα βασιλέψουν ποτέ, αλλά θα έχουν και κακό θάνατο σύντομα», πρόσθεσε προφητικά, απαγορεύοντας άφοβα στη βασιλομάμμη να μπει στη μονή του.


Ύστερ' από λίγο, στρατιώτες συνέλαβαν τον άγιο και όλους τους Ιρλανδούς μοναχούς του. Τους επιβίβασαν με τη βία σ' ένα πλοίο, που σάλπαρε αμέσως με προορισμό την Ιρλανδία. Το ταξίδι όμως ήταν προβληματικό και το σκάφος κινδύνεψε να ναυαγήσει. Οι δεισιδαίμονες ναυτικοί, αποδίδοντας τον κίνδυνο στην παρουσία των μοναχών, τους αποβίβασαν σε μια γαλλική ακτή, απ' όπου κατέφυγαν στη Νευστρία (Δυτ. Γαλλία).


Ό βασιλιάς τής χώρας Κλοτάριος Β' (584-628), εχθρός του Θεοδώριχου και της Βρουγχίλδης, τους δέχτηκε φιλόφρονα και τους έστειλε με συνοδεία στο μονάρχη της Αυστρασίας Θεοδεβέρτο, που τους πρόσφερε την προστασία του και τους παρακάλεσε να εγκατασταθούν στην επικράτειά του. Ο Άγιος Κολουμβάνος όμως «μετά από μάταιες προσπάθειες τόσων χρόνων για τη διόρθωση βασιλέων και υπηκόων που ήθελαν να λέγονται χριστιανοί χωρίς όμως να ζουν χριστιανικά, αποφάσισε να στρέψει το ιεραποστολικό του ενδιαφέρον στους ειδωλολάτρες.
Κατευθύνθηκε λοιπόν με τους μαθητές του προς την Ελβετία.

Εκεί κήρυξαν το ευαγγέλιο στις παγανιστικές φυλές της περιοχής της Κωνσταντίας.


Στο μεταξύ ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους αδελφούς Θεοδεβέρτο της Αυστρασίας και Θεοδώριχο της Βουργουνδίας, με υποκίνηση της δαιμόνιας γιαγιάς τους.

Ο δεύτερος νίκησε τον πρώτο δυο φορές, στην Τούλη και στο Τολβίακο, τον αιχμαλώτισε και τον παρέδωσε στη Βρουγχίλδη (612). Εκείνη, για να εκδικηθεί τον εγγονό της, που την είχε διώξει δεκατρία χρόνια πριν από το παλάτι του, τον έκειρε με τη βία μοναχό -η κούρα ήταν για τους Φράγκους ηγεμόνες η έσχατη ταπείνωση(!!)- και τον έκλεισε στο φρούριο του Σαλόν-σύρ-Σέν, όπου τον θανάτωσε λίγο αργότερα.


Ο Άγιος Κολουμβάνος, που οι ανάγκες της ιεραποστολής τον είχαν φέρει κοντά στις κατεχόμενες πια από τον Θεοδώριχο περιοχές, βρέθηκε σε κίνδυνο. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να αναχωρήσει με το μαθητή του Άτταλο για την Ιταλία. Πέρασαν τις Άλπεις κι έφτασαν στο Μιλάνο, όπου ο βασιλιάς των Λομβαρδών Αγιλούλφος (590-615) τους δέχτηκε εγκάρδια και τους παραχώρησε την περιοχή του Μπόμπιο, στα Απέννινα, για την ίδρυση μονής.


Εκεί έζησε ο Άγιος τα τελευταία του χρόνια, οικοδομώντας το μοναστήρι του και πολεμώντας με τα πειστικά κηρύγματά του την αίρεση του αρειανισμού, που είχε μολύνει τον λομβαρδικό λαό.

Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 21 Νοεμβρίου του 615 και τάφηκε στο Μπόμπιο.

Στο μνήμα του έγιναν πολλά θαύματα.


Αξίζει να σημειωθεί ότι λίγο νωρίτερα, το 613, ο Θεοδώριχος πέθανε στο Μέτς δηλητηριασμένος από την εγκληματική Βρουγχίλδη. Κι εκείνη, όμως, έπεσε στα χέρια του εχθρού της Κλοτάριου Β' της Νευστρίας, που τη θανάτωσε με φρικτά βασανιστήρια, αφού πρώτα έσφαξε τους τέσσερις γιους του Θεοδώριχου και δισέγγονους της.

Έτσι επαληθεύτηκε η προφητεία του αγίου Κολουμβάνου.